به نام مکانیک قلب های تصادفی!!!

قیام درختـان را بـه سجده می نشینم و همسفر نـرمی گبرگ ها می شوم و سبزی آسمان را به دامن بانوی چمن هدیه می دهم.

بهار که امده بود کودکانه بوسه ی وداع را بر پیشانی زمستان حک کرد و دست خداحافظی برایش تکان داد... و ژاله ماند و اشک هایی که در فراق او به صبوری شانه های خاک ریخت... آسمان ناله سر داد و باد... خبر شکستن دل ابری اش را هوهو کنان بر دل ستیغ کوه حک کرد. بهار که آمده بود...

آمدو ماند و گرمی دستانش را در سردی دل زمستان فشرد و جانشین برفهای در گلو مانده اش شد... آمد و ماند و مهمان شد.. و رسم صاحبخانگی را برای غریبی شگوفه های آمده به جا آورد...

 

 

روزای بارونی دلم می خواد بخونه از نگات

می خواد که فریاد بزنه این دل من تنگه برات

                 

از تو نگـاه آخرت خونـده بودم می خـوای بـری

می خوای که تنهام بذاری با این همه دربه دری

 

باید می فهمیدم که تو دلت یه جای دیگره

واسه همینه که برات جدایی راه آخره

                   

با اون نگات بهم می گی میری برای همیشه

باشه برو سخته، ولی دنیا که آخر نمی شه

 

منم فقط صبر مي كنم مي گم كه هر چي تو بخواي

اونقده منتـظــر مي شــم تــا بــا دلـــم كنــار بيـاي

                   

شب كه مي شه با ياد تو چشمامو روهم مي ذارم

تــا تــو خيــــال نگاهتـــــو دوبــاره يــادم بيـــارم

 

اما توخواب مي بينمت داري تو تنهام مي ذاري

بهم مي گي حوصلمو حتي يه لحظم نداري

                   

از توي خواب مي پرم و دوباره گريم مي گيره

همون اميـد اندكـم تو ظلمت شب مي ميره

 

تو رفتي اما دل من تا عمره چشم به راهته

تو نا اميدي و هبوط هميشه چشم به راهته

 

            از دوست عزيزمون « فاطمه ذاکری عزیزی»

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و پنجم فروردین 1387ساعت 17:46  توسط ارکیده  | 

---

زندگی یا عشق!!!

« به نام تنها حامی پرستوهاي بي آشيانه »

زندگي ... نشستن زير سايه ي سرد خوشه ي انجير و ايستادن پشت ميله هاي انتظار عبور ثانيه هاي خاكستري است  لمس نبض ستاره ها  در بي كسي شبهاي تنهايي ماه است

و قيام ياسهاي باغچه در طواف دستان پيچك به سمت نور ... كه سهمش  بي نفس حضور عشق گم شدن در هياهوي خفته ي مرداب هاست و تهي شدن از بند دقايق پر اضطراب دلتنگي...

عشق ... تا نفس صبح خيس شدن زير باران غرور لحظه ها از پشت پنجره هاي احساس است

و تبلور شكوه خوشه هاي گرم اشك در خرمن گونه هاي سرد فاصله هاست.

عشق ... جوشش خون در تقدس سوره هاي دلتنگي ساقه هاي  دل است

و زندگي شايد ... تحمل عبور ابر رؤياهاي  به وصال نرسيده در پس آسمان خيال است

و فرياد رهايي هواي در بند شده ي آينه ها پشت سكوت نقاب خاكي آدمها ...

زندگي ... كوتاهي آرزوي پرواز سنجاقك روزي  شاخه هاي عريان است ...

+ نوشته شده در  چهارشنبه هفدهم بهمن 1386ساعت 10:23  توسط ارکیده  | 

---

روز ...؟؟

  دوباره مرغ روحــم هــواي كربـلا كــرد

                                  دل شكستـه ام را اسيــر و مبتلا كرد

 زسر گذشته اشكم،به لب رسيده جانم

                                  كه هر چه كرده با من فراق كربلا كرد

 

 خدايا...

بند دلم را به سبزينگي هواي سجادها يم پيوند مي زنم و در ريشه هاي جانم ثانيه هاي تكرار نامت را پشت هواي ابري چشمانم دنبال مي كنم.

بگذار بغضهايم از حصار حنجره ها رها شوند. بگذار بي تابي اشكهايم را بي قرار فرياد كنم.

بگذار آتش عقده هايم را زير خاكستر سرد غصه هاي دلم بي زبانه كنم.

فردا حسين(ع) ... بي سرو ساماني كوچه هاي كوفه را پشت بارش نيزه هاي آسمان فراموش مي كند. و شوق كودكانه ي اصغرش را در قنوت ديده هاي  خونينش ، به تماشا مي نشيند

فردا ... پريشاني ناله هاي رقيه ... در غربت كوچه هاي شام به گوش مي رسد

و دل زخمه هايش را ميان عطش هراس شبهاي شام با آب ديدگانش آرام مي كند

فردا ... شعله هاي آتش دل زينب (س) ... بر شراره هاي خيمه هاي سوخته مي تازد

و سر بالاي ني حسين ، نگون بختي تاريخ را پشت قافله ي غريبي شام غريبانش بدرقه مي كند....

آب ، بار شرمندگي اش را تا قيامت به دوش مي كشد و در گردنه هاي سوزان عطش سر به زير مي آورد ...

خدايا  ...

ياري ام كن كه تا سبزي مدد واژه ها ...

تا هميشه سرخي جنون عاشقانت را در دفتر دستانم بنگارد...

    «كل يوم  عاشورا و كل ارض كربلا»

 

مي زنم دم ز علمدار حرم عشق        

                                       شه با كرم عشق     

                                                 مه محترم عشق   

                                                                   صفاي قدم عشق

همان يار كه گشته صنم عشق

               چكد از لب او بر لب پيمانه نم عشق

                                   همان شاه كه باشد سر دوشش علم عشق

نگاه دل زارم

          صفا بخش مزارم

                               بجز عشق جمالش به دل خويش ندارم.

بهارم ، شعارم ، همه دارو ندارم

                               كه باشد به شب اول قبرم به كنارم

 دلم عاشق رويش

           شدم بنده ي كويش

                        دلم بسته به مويش 

                                               قدح نوش سبويش

شتابان دل زارم همه شب جانب كويش.

                                     چنان برگ خزاني است روان در دل جويش

ندارم بخدا  جز هوس ديدن رويش

                                     مرا كشته به والله علي واري خويش

ابا الفضل اميرم

                  امير بي نظيرم  

                                     صفا بخش ضميرم

كه جز عشق رخش دردل خسته نپذيرم.

                                  چه خوش باشد اگر باز زند با دو ستيرم

كه صيدش شوم و  زير قدم هاش بميرم

                                  ز غيرش همه سيرم

                                              دل از مهر خدايي ابالفضل نگيرم

....

                           «  التماس دعا  »

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هفتم دی 1386ساعت 20:48  توسط ارکیده  | 

---

بوی عشق می آید

محرم می آید ...

           محرم می آید و گرد ماتم بر سر و روی شهر پاشیده می شود.

کوچه ها سیاه می پوشند و باز صدای طبل و زنجیر ... باز شبهای عشق بازي ....

باز این صدای ناله های رباب است که از پشت دیوار های تاریخ به گوش می رسد.

محرم بوی نم مدینه می دهد... بوی شب ناله های زینب... بوی اشک سجاده ی علی ...

باز می آید و داغ سینه ها تازه می شود.

جماعتی لبیک گوی فریاد « هل من ناصر ينصرني » می شوند و از داغ

« بایّ ذنب قتلت » بغض بی جواب روزگار بر سرو سینه می زنند.

محرم وارث غم محمد و درد زهراست و... و حسین کشته ی عشق است.

عرق شرم فرات هنوز از سیراب نشدن تشنگی ات روان است و آسمان تا همیشه ازداغت خون گریه می کند...

فردا زمین شاهد می شود از تقویم دل ، زينب ، پرچم دار قيام خونينت و ...و عباس كه ادب در برابرش  سر تعظيم فرود مي آورد ، محو نخواهد شد.

  و تا زمان باقي است زمين و آسمان در داغ رفتنت سياه پوش است. 

                                    محرم مي آيد...

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه نوزدهم دی 1386ساعت 14:22  توسط ارکیده  | 

---

من از خدا خواستم

من از خدا خواستم  که پلیدی های مرا بزداید

خدا گفت :نه   آن ها برای این در تو نیستند که آن ها را بزدايم بلکه برای این در تو هستند که تو در برابرشان پایداری کنی .

من از خدا خواستم که بدنم را کامل سازد

خدا گفت :نه   روح تو کامل است بدن تو موقتی است

من از خدا خواستم به من شکیبایی دهد

خدا گفت :نه  شکیبایی براثرسختی هابه دست می آید، شكيبايي دادني نيست بلكه به دست آوردني است

من ازخدا خواستم تا به من خوشبختي دهد

خدا گفت :نه   من به توبركت مي دهم خوشبختي به خودت بستگي دارد

من از خدا خواستم تا از درد ها آزادم سازد

خدا گفت :نه    درد و رنج تورا ازاين جهان دوركرده و به من نزديك تر مي سازد.

من از خدا خواستم تا روحم را رشد دهد

خدا گفت :نه     توخودت بايد رشدكني ، ولي من تو را مي پيرايم تا ميوه دهي

من از خدا خواستم تا به من چيزهايي دهد تا از زندگي خوشم بيايد

خدا گفت :نه    من به تو زندگي مي دهم ، تا از همه ي آن چيزها لذت ببري.

من از خدا خواستم تا به من كمك كندتا ديگران را همان طور كه اودوست دارد،دوست داشته باشم

خدا گفت :سرانجام مطلب را گرفتي.

                                          امروز روز تو خواهد بود

           آن را هدر نده

                                         باشد كه خداوند تو را بركت دهد

براي دنيا ممكن است فقط يك نفر باشي ولي براي يك نفر ممكن است به اندازه ي دنياارزش داشته باشي.                                                        

داوري نكن تا داوري نشوي .

آن چه رخ مي دهد درك كن و بركت خواهي يافت.

  با تشكر از برادر خوبم كه اين دل نوشته اش را تقديم  كرد.

+ نوشته شده در  جمعه هفتم دی 1386ساعت 18:32  توسط ارکیده  | 

---